Biografie Klaas Vos:

Het Gooise Huizen stikt van de Vossen. Ook ik ben in dat van oorsprong vissers- en boerendorp aan de boorden van de voormalige Zuiderzee geboren.
Dat was op 26 mei 1949. Vissers zijn er al lang niet meer, boeren ook niet, maar daar zijn aannemers, bouwvakkers, handelaren en veel middelgrote en grote bedrijven voor in de plaats gekomen.

Huizen is een welvarend dorp met een grote hervormde kerkgemeenschap, ondanks haar orthodoxe karakter toch toegetreden tot de PKN.
In de tijd van mijn jeugd was die streng hervormde kerkgemeenschap dominant in en voor het dorp.
En zeker in ons gezin.

Na de MULO toog ik naar de Kweekschool voor onderwijzers in Utrecht. Aansluitend deed ik twee jaar Latijn en Grieks, noodzakelijk om aan de studie der godgeleerdheid te kunnen beginnen.
In 1972 zat ik voor het eerst in de collegebanken voor theologie, in Utrecht.

Ik ging in Utrecht woonde, trouwde er in 1973, bleef er tot 1976 om voor twee jaar te verkassen naar het Roemenie van Ceaucescu.
Met mijn toenmalige echtgenote studeerde ik aan het Hongaarstalig Protestants Theologisch Instituut van Cluj-Napoca.
Het waren twee intensieve jaren onder de Hongaarse minderheid, die dubbel leed onder het mensonterende regime van Ceausescu c.s.

Terug in Nederland rondde ik mijn studie af, deed leervicariaat in de Utrechtse Jacobikerkparochie bij ds. A.Kool om in augustus 1980 te beginnen als predikant van de Gemeente van Vreeland.

Daar voltrok zich de grote omwenteling in mijn leven.
Na een jarenlang gevecht met me zelf en een diepgaande therapie durfde ik me zelf en ook de gemeenschap te bekennen van de zgn.’verkeerde kant’ te zijn, de Griekse beginselen te zijn toegedaan, enfin ‘you name it’ .. Echtscheiding en vertrek uit Vreeland volgden.

Van 1982 tot 1985 was ik enerzijds theologisch adviseur en begeleider van de stichting Oecumenisch Centrum Michaelskerk te Oosterland op het voormalige eiland Wieringen (kop van Noord-Holland) en anderzijds verpleeghuispastor in Purmerend.
De volgende crisis diende zich toen aan, wat leidde tot een volledig breken met de kerk en tot vrije vestiging in de grote stad A.

Ik was van God los. Dacht ik. Na gerommel in de marge van theater en cultuur, kon ik in 1988 aan de slag als reisleider van de OAD en een paar jaar later was ik verbonden aan de VPRO als radioprogrammamaker.
Drie jaar lang op klompen door het ganse land voor het fameuze programma Het Gebouw. Daarna eigenzinnige, pregnante, karakteristieke eigen verzinsels als Hemelse Modder, De Plek, Over Heiligen, Archief Hilversum, De aard van Nederland , Dinsdag, Madiwodo etc.
Een aantal jaren werkte ik tevens voor Langs de Lijn met programma’s als Ik heb nog met Cruijff gespeeld, De eenmalige international, de Prijzenkast van.., Clubliefde in de eerste divisie; ik mocht voor de NOS naar de Tour de France en de Olympische Spelen van Atlanta.

Met Rimco Haanstra maakte ik een documentaire over de Ajaxjeugdopleiding en over de in juni 2009 overleden ‘eeuwige’ assistent-trainer van Ajax, Bobby Haarms.

September 2006 verliet ik het Gooise matras als werkterrein. Het was op ,het was genoeg en er broeide toch al weer een verlangen naar de oude roeping. De Heer was mij nog niet zat, zo bleek!
Terug in de kerk werd ik opgevist door Ad van Nieuwpoort, predikant van de Thomaskerk in Amsterdam.

Ik raakte betrokken bij die gemeenschap, deed wekelijks mee aan het Amstelpreekteam, bemoeide me intensief met de programmering en organisatie van het Thomastheater en werd de eerste coördinator van Zingeving op de Zuidas.
Tevens kreeg ik mijn preekbevoegdheid weer terug, vervulde ook weer preekbeurten en het verlangen naar een terugkeer tot het predikantschap nam serieuze vormen aan.
Ik was weer beschikbaar voor de kerk.

Zomer 2008 stond een lang en openhartig interview met me in Trouw.
Dat trok de aandacht van de beroepingscommissie van de Protestantse Kerk van Woensdrecht.
Zij zocht contact met me en dat heeft uiteindelijk geleid tot mijn indiensttreding op 1 maart 2009.

Het betreft hier een 80 procentsbaan, maar in dit werk tellen percentages niet, maar een mentaliteit van betrokkenheid, inzet en beschikbaarheid.
En dat is niet of nauwelijks in percentages of wat voor maatsoort ook te vangen. Dat is ook niet erg. Het is een levendig beroep, waarin geen dag hetzelfde is.
Het is een roeping die om steeds een andersgekleurd antwoord vraagt. Echter met slechts een vertrekpunt: dienaar te zijn van het Woord, het enige wat de kerk als ‘product’ in huis heeft, wat nog niet eens van haar zelf is, maar haar wezen bepaald en het enige waardoor ze onderscheiden is van de rest van de wereld.

Woensdrecht is een gemeente van vijf dorpen ( Hoogerheide, Woensdrecht, Ossendrecht, Huijbergen en Putte) en het gehucht Calfven, gelegen op de zgn. Brabantse Wal.
Noordelijk onder de rook van Bergen op Zoom en zuidelijk onder die van Antwerpen. Zeeland en de twee Scheldes liggen aan onze voeten een twintig meter lager.
Voor wat onze kerkgemeenschap is, doet en mijn plek daarin verwijs ik graag naar onze site: www.pkgw.nl

Naast mijn werkzaamheden voor de kerk ga ik graag op pad met verhalen. Op verzoek verzorg ik avonden waarin ik werk van schrijvers als Nescio, Carmiggelt, Reve en Bomans aan oor en hart van het publiek leg.
Zie verder onder – werkzaamheden -

Natuurlijk reserveer ik vrije tijd. Die ik vul met lezen , muziek luisteren , films kijken, uitstapjes in de buurt, wandelen, lidmaatschap van Het Concertkoor en met Ajax Als kind al was ik fan van de Amsterdamse rood-witten.
Dat ben ik m’n leven lang gebleven. Vanaf eind 1984 zat ik tweewekelijks op de tribune; ik werd medewerker van Ajax-bladen als Ajax Magazine en Kick Off en werd in maart 2000 lid van de club.
November 2005 werd ik lid van de ledenraad. Ik schrijf voor Clubnieuws en ben al jaren mede-samensteller van het jaarverslag van de vereniging. Als het even kan schuif ik aan in rij 19 van vak 103 van de Amsterdam-Arena.